کلا شهر تهران همیشه برای من یک جنبه نوستالژیک خاصی داشته ، خیابان هایش ، شلوغی خاص خودش ،یا اصلا جنب و جوشی که دارد. شاید دو هفته پیش فکرش را هم نمی کردم که تمام برنامه های یک مسافرت چند روزه اینقدر سریع ردیف شود ، از همه ی دردسرهایش گرفته تا مایه اش ، که معجزه آسا عین برق جور شد ، تا چند روزی را با یک دوست در آغوش این کعبه ی آمالم ، این شهر کثیف دوست داشتنی بگذرانم.  اصلا نفهمیدیم چطوری ، ولی پشت سر پایتخت ، برنامه ی تبریز را چیدیم و جلفا را ، این شهر ارمنی نشین مرزی که اتفاقا خیلی شهر آرام و تر و تمیزی هم هست. "الله اعلم" ، شاید فرصتی شد از آنجا کامنتینگ این خانه ی کوچک مجازی را هم چک کنم ،یا اگر شد پستی هم بگذارم. پس پیشاپیش خدانگهدار تا اطلاع ثانوی ، زیاده عرضی نیست...